Zondag 24 december 2000.
Kerstavond. In veel steden waren er grote kerstmissen, waaronder de traditionele middernachtmis in het Vaticaan, geleid door paus Johannes Paulus II. Kerstavond viel op een zondag, wat betekende dat veel kerkdiensten extra druk bezocht waren.
Bij een reeks bomexplosies bij kerken in Indonesië vielen vijftien doden. Bijna 200 mensen raakten gewond, van wie 90 ernstig. De bommen ontploften op vijftien verschillende plaatsen, in zes provincies, en waren volgens de politie van vergelijkbare makelij. Volgens de geestelijk leiders, onder wie de moslimgeleerde Nurcholish Madjid en de jezuïet Mudji Sutrisno, zaten er achter de aanslagen louter politieke en geen godsdienstige motieven. De eerste explosie had zondagmiddag plaats in een autoshowroom annex garage in Bandung, de hoofdstad van West-Java. Rond negen uur ’s avonds ontploften in Jakarta en zes andere steden, van Sumatra tot de Kleine Soenda-eilanden, vervolgens veertien andere bommen. De meeste explosies vonden plaats vlakbij protestante en katholieke kerken, bij christelijke begraafplaatsen en een enkele woning van een geestelijke.
Een onbekende man, die zei te spreken namens Maluku Warchild, eiste in een telefoongesprek met het ANP de verantwoordelijkheid op voor een sabotageactie op het traject Baarn-Amersfoort. Hierbij botste een intercitytrein in de nacht van zaterdag op zondag bij een spoorwegovergang op een zak met stenen. Door de botsing raakten de luchtleidingen van het voorste treinstel defect, zodat de trein, de eerste intercity van die dag op het traject, moest worden weggesleept. Er vielen geen gewonden.
Een week eerder eiste Maluku Warchild ook de verantwoordelijkheid op voor een brand in een treinstel op het Amstelstation in Amsterdam, waar twee conducteurs rookvergiftiging opliepen. Verder claimde de organisatie aanslagen met Molotovcocktails op een trein tussen Elst en Arnhem en het politiebureau in Lunteren en zei de organisatie achter een aantal (valse) bommeldingen op NS-stations te zitten. De spoorwegpolitie betwijfelde of de twee aanslagen op treinen ook echt door de Molukse splintergroepering waren uitgevoerd.
Romario de Souza Faria was ondertussen het scoren en het lonken naar andere clubs nog niet verleerd. De Braziliaanse spits maakte zijn 65ste seizoenstreffer voor Vasco da Gama. Zijn team plaatste zich na de 3-1 zege op Cruzeiro voor de finale van de Joao Havelange Cup. Vlak voor het duel flirtte hij nog met zijn oude club Barcelona. De 34-jarige Romario beleefde als voetballer een tweede jeugd. Hij maakte zijn rentree in de nationale ploeg van Brazilië en vervulde een leidersrol bij zijn club Vasco da Gama. “Ik ben ouder maar ook beter geworden, net als wijn. Ik evenaar het jaar 1994, toen ik mijn beste seizoen beleefde. Nu scoor ik meer. Dit is het moment om bij Barcelona terug te keren.”
Hard fietsen alleen was in de zesde wedstrijd om de Superprestige veldrijden niet voldoende. De renners moesten op het zeer glibberige parkoers vooral hun acrobatische kwaliteiten aanspreken. Richard Groenendaal toonde zich bepaald geen evenwichtskunstenaar. De zoveelste valpartij maakte in de slotfase vervolgens een einde aan zijn aspiraties op de overwinning. Na zijn heerschappij van de afgelopen maanden moest Groenendaal achter winnaar Erwin Vervecken uit België genoegen nemen met een voor hem ongewone zevende plaats.
In de Top 40 veranderde er niet veel in de top. Leann Rimes bleef op 1 staan met haar hit uit de film Coyote Ugly (Can’t Fight The Moonlight) en de nummers 2 en 3 wisselden elkaar af: nu stond Eminem (Stan) boven Destiny’s Child (Independent Women Part 1). Op 4 stond nu Luna, van Alessandro Safina. Er was maar één nieuwe binnenkomer en dat was het nummer If That Were Me van Melanie C. Dit keer had ze een nummer dat het niet noemenswaardig zou doen in de hitlijsten. Het jaar 2000 was voor haar al succesvol genoeg geweest met I Turn To You en Never Be The Same Again.
